Projecten in Afghanistan - Bamyan

Bamyan is vooral bekend van de monumentale standbeelden van de staande Boeddha's, uitgehouwen in de vallei van Bamiyan in centraal Afghanistan.

De hoofdstad Bamyan van de gelijknamige provincie ligt op een hoogte van 2500 meter en op een afstand van 230 km van Kaboel.

Er zijn 191 dorpen in het gebied die allemaal zwaar te lijden hadden onder de gevechten tussen Hezb-E-Wazad en de Taliban. Heel veel huizen werden vernield en ook de bazaar werd verwoest.

De bevolking heeft zwaar geleden onder de oorlog en de meeste gezinnen uit de dorpen zijn  gevlucht. De bevolking van Bamyan-stad werd zelfs geëvacueerd naar Wardak en Kaboel. Sinds november 2001 is de terugkeer van de vluchtelingen begonnen.

Bamyan was één van de eerste regio’s waar humanitaire organisaties hulp kwamen bieden. Die ging dan vooral naar de pas teruggekeerde vluchtelingen.

De regio is bijzonder arm, maar daarbij kwam nog eens de aanhoudende droogte die het gebied nog meer teisterde.

Grote delen van de regio zijn niet toegankelijk omdat de wegen in zeer slechte staat zijn en de weersomstandigheden maken dat nog erger. In de winter zorgt de sneeuw ervoor dat het gebied vrijwel geïsoleerd raakt.

De vluchtelingen die terugkeren, proberen hun huizen weer op te bouwen. Ze wonen voorlopig in een klein gedeelte van het huis of vinden onderdak bij familie.

In 1999 zijn “Solidarites and Habitat” in Bamyan met een woonproject begonnen. Dat hebben ze helaas moeten staken door de Taliban die de huizen in opbouw vernietigd heeft.

In de dorpen is nauwelijks water. Het water voor dagelijks gebruik komt uit enkele schaarse bronnen en putten en is van heel slechte kwaliteit. Je doet er gemiddeld meer dan twintig minuten over om van je huis naar bij een waterput te geraken. Door de slechte kwaliteit van het drinkwater zijn er veel mensen ziek en diarree is zowat het grootste gezondheidsprobleem.

In het verleden hebben “Solidarites” en “Habitat” afvoerkanalen gegraven en waterputten geboord. Door de droogte is het waterpeil gezakt en is er in de meeste putten geen water meer. Veel pompen werden vernield op gestolen.

Drinkbaar water voorzien, is wel één van de belangrijkste punten om de mensen van Bamyan te laten overleven.

Er wordt tarwe, gerst en aardappelen geteeld, maar het grootste deel van de landbouwgrond blijft onbewerkt. De landbouwers hebben geen gereedschap om hun land te bewerken. Alles gebeurt met zelf gemaakte tuigen.

65% van de veestapel is gedood door de gevechten of geveld door ziekte. Door het gebrek aan financiële middelen werd niet opnieuw geïnvesteerd in vee.

Van economie is in Bamyan geen sprake. We kunnen amper spreken over een beetje landbouw en gezinnen die wat kleinvee houden. De opbrengst daarvan is uitsluitend bestemd voor het gezin.

Armoede is troef in deze regio. 7% van de bevolking heeft geen land om te verbouwen, 3,5% van de bevolking heeft heel af en toe ’s een betaald werk en nog 3% heeft een winkel.

Het afsterven van de veestapel heeft een enorme negatieve invloed gehad op de bevolking van Bamyan.

Voor de oorlogen was tapijten weven en de verkoop van dierenhuiden de belangrijkste bron van inkomsten. Daar is met de oorlog een eind aan gekomen.

De gezondheidszorg in deze regio is altijd al pover geweest. Bovendien is die zeer moeilijk toegankelijk voor vrouwen en kinderen. Het ontbreekt de gezinnen vooral aan hygiëne. De voornaamste doodsoorzaak bij kinderen zijn longaandoeningen.

In Bamyan zijn 18 lagere en 3 middelbare scholen.

De jongens die naar school gaan, zijn ook hier veel talrijker dan de meisjes.

6121 jongens tegen 3312 meisjes en wat het lerarenkorps betreft is de verhouding nog slechter: 10 vrouwelijke leraars tegen 168 mannelijke.

Door het tekort aan scholen is de graad van ongeletterdheid enorm hoog.

Er was een universiteit in Bamyan met een faculteit voor Rechten, Literatuur, Wetenschappen, Landbouw en Geneeskunde. Maar in 1998 werd de universiteit door de taliban helemaal verwoest.

Er wordt gewerkt om de wegen naar Saighan en Yakawlang en naar de dorpen Barika, Madrasa en Khotal vrij te maken van landmijnen.

Zoals op de meeste plaatsen in Afghanistan is er ook in Bamyan, geen stroom, geen drinkbaar water, geen rioleringen, geen irrigatie. Bovendien is de weg van Kaboel naar Bamyan in zeer slechte staat. De Hadjigakpas is vrijwel de hele winter dicht. De Shibarpas is heel af en toe open in de winter. Een rit van Kaboel naar Bamyan duurt 8 uur en dit voor een afstand van 230 km.

Habiba Sarabi is gouverneur van deze prachtige provincie, want ook al is het gebied op sterven na dood van de armoede, toch is en blijft het een heel mooie streek.

Habiba Sarabi was in 2002 minister van Vrouwenzaken in Afghanistan. Zij was er bij in Istalif om de eerste steen te leggen voor het Vrouwenhuis.

Ze heeft ontzettend goed meegewerkt en ons al de mogelijke steun gegeven die ze kon geven en we zijn haar daar ontzettend dankbaar voor. We willen haar helpen om de regio weer op te bouwen, maar niet door een letterlijke heropbouw of door allerlei projecten om de landbouw en de plaatselijke economie aan te zwengelen.

Voorlopig willen we daar enkel alfabetiserings- programma’s en Engelse taalklassen opstarten.